از صبح نگران بودم و دلم شور می‌زد. قرار بود امروز عملش کنند. صبح راهی بیمارستان شدم. از ساعت ده صبح بیمارستان بودیم. خیلی ترسیده بود، چون هم دیابت داشت و هم فشارش بالا بود. خیلی او را دلداری دادیم و سعی کردیم روحیه‌اش را نبازد. تا ساعت دو بعد از ظهر منتظر بودیم تا او را به اتاق عمل ببرند.

قبل از عمل مرا صدا کردند و فرمی را جلوی رویم گذاشتند که امضا کنم. گفتم: برای چی؟ گفتند: چون بیمار فشارخون و دیابت دارد ممکن است زیر بیهوشی تمام کند! بنابراین شما تا این کاغذ را امضا نکنی ما عمل نمی‌کنیم!

خیلی ترسیده بودم و احساس کردم رنگم کاملا پریده. تصمیم خیلی خیلی سختی بود. از یک طرف باید با دست خودم رضایت می‌نوشتم و از طرفی اگر این کار را نمی‌کردم آنها عمل نمی‌کردند و امکان نابینا شدنش بود. خیلی سخت بود. تصمیم بزرگی باید می‌گرفتم. کمی خودم را جمع و جور کردم و از دکتر بی هوشی سوال کردم: اگر امضا نکنم چطور؟ گفت: عمل انجام نمی‌شود. پرسیدم خیلی خطر دارد؟ جواب داد: اگر خطر نداشت امضا نمی‌گرفتیم! گفتم: با خودش در میان بگذارم؟! گفت: اگر می‌خواهی همین جا تمام کند به خودش بگو!!

به هر حال گفتم توکل به خدا و آن را امضا کردم.

عمل دو ساعت طول کشید و شاید این دو ساعت برایم دو سال گذشت. بعد از دو ساعت انتظار طاقت‌فرسا، بالاخره مادر به سلامت از اتاق عمل خارج شد.

خدا را شکر.

نوشته شده توسط یک مادر در روز سه شنبه 25 تیر1387 ؛ ساعت 0:58 |